ڌوڌا تون نه ڌئين
منير حيدر
ڌوڌا تـــون نه ڌئين آڳ اوڏو نـــه وڃين،
اُلا جا عشق جا سين تان تون نه سھين،
اڀـــو ائيــن چــئين آئــــون آڳـڙيو آھيان.
بيت تمثيلي آھي ھتي ڌوڌا(
ڌنوڻ ھلائڻ وارو، لوھار) کي مخاطب ٿي چوي ٿو تون ڌنوڻ (لوهارن جو هڪ اوزار، باھ
ٻارڻ لاءِ استعمال ٿيندڙ ڦوڪڻي) ھلائين ڪونه ٿو، باھ جي ويجھو نه ٿو وڃين، ٿورو
سيڪ اچي ٿو ته پير پوئتي ٿو ڪرين، مٿان وري راڄ ۾ تون پنھنجي پاڻ کي باھ وارو ٿو
سڏائين.
حق جي رستي تي سچ جي رستي
تي ھزارين مشڪلاتون ھونديون آھن، سو ڪو ڪو ماڻھو انھن کي سر تي سھائي اڳيان وڌندو
آھي، ھر ڪنھن جي وس جي ڳالھ ناھي ھوندي. خبرون ڪرڻ وارا الاھي ملندا، تمام وڏيون
وڏيون ڳالھيون، دنيا ملڪ جون ڳالھيون، آسمانن جون ڳالھيون، حق سچ جون ڳالھيون،
مٺيون مٺيون ڳالھيون پر عمل جي ميدان ۾ پٺ تي.
لطيف سائين ھتي صرف لوھار
کي مخاطب ناھي پر ھر انھي ڪردار کي جيڪو جيئن پنھنجي پاڻ کي ظاھر ڪري ٿو ۽ ان سان
معاشري ۾ پنھنجي سڃاڻپ ٺاھي ٿو. ھاڻ معاشري جي ڪيترائي ڪردار آھن، ماستر، ڊاڪٽر،
چڱو مڙس، مولوي، نيڪ بزگ، سماجي اڳواڻ، وڪيل، سياستدان، مذھبي اڳواڻ وغيره وغيره.
اھي سڀئي ڪردار جيڪي جڙتو آھن. ٻھروپي آھن. جيڪي سچا ناھن، انھن سڀني کي ھن بيت ۾
آئينو ڏيکاري ٿو ۽ اوھان اڳيان لطيف سائين جو اھو پرک جو معيار آھي، جنھن سان
اوھان کي سڃاڻپ واري نئين اک ملندي.
لفظن جي معنيٰ
ڌوڌي : جتي اڱر ٻرندا آھن.
ننڍي چلھہ
ڌنوڻ: ڌوڌي کي ٻارڻ لاءِ ھوا ڏيندڙ چمڙي جو ٺھيل خاص
اوزار
ڌئين: ڌنوڻ کي ھلائين
آڳ: باھ
اُلا: باھہ جا شعلا
اڀو؛ مٿان
آڳڙيو: باھ وارو
No comments:
Post a Comment
براءِ مھرباني اھڙو ڪوبہ فضول لنڪ ڪمينٽ باڪس ۾ شيئر نہ ڪندا